Latihan untuk mengabadikan...
Read More
Minggu, 25 September 2016
Published September 25, 2016 by Eka Putriyana Widyastuti with 0 comment
Pernah aku post sebelumnya. Cuma aku hapus lagi, gegara takuta ada yang tersinggung pas baca. Tapi, ini blog kan aku buat atas dasar untuk curhat dan aku punya hak sebebas-bebasnya buat numpahin uneg-uneg. So, ngapain takut. lagian nggak banyak juga orang yang mau nyempetin buat baca disini. ><
Guys aku mau ngomong. Seandainya kalian menjumpai
nama pena bertuliskan echino jangan
bingung ya. Itu aku. Si admin blog. Gaya banget ya aku sok sokan pakek nama
pena. Berasa jadi penulis handal aja. Ya ga papa dong, kan itu cita-cita
yang masih bergelayut di benakku. Imbas dari tidak diperkenankannya
aku masuk sastra dan malah kesasar di ilkom.
Dulu aku pikir di ilkom aku bisa tenang-tenang duduk manis
dan bikin tulisan-tulisan yang manis pula. Tapi ternyata di dalamnya penuh
hingar-bingar yang bukan pasionku banget. Aku mau ga mau harus beradaptasi sama
penghuni-penghuni ilkom lainnya. Kesana kemari penuh dengan gaya. Pakaian modis,
tepat nongkrong asik, megang gadget sana sini. Cekrak-cekrik sana sini.
Pesona ilkom yang sempat menggodaku dulu ternyata membuatku
ga bahagia. Pasalnya aku ini sebenernya bukan anak yang atractive. Aku anak
yang biasa banget tingkahnya. Kalau ngomongin talk active banyak sih temenku
yang bilang aku pandai. Tapi aku ga merasa. Karena sebenernya ngomong tuh emang
perlu jadi bukan soal pintar atau enggaknya. Buatku cara penyampaiannya yang
bisa menilai pandai atau tidaknya ketika orang bicara.
Dan berhubung aku anaknya suka nulis, lebih suka nulis ketimbang
ngomong, makanya aku pingin masuk sastra. Berhubung ortu nglarang, maka aku masuk
ilkom, yang katanya aku disana masih bisa nulis sana sini. So, masuklah aku di
ilkom. UNY jadi sasarannya.
Pas diterima, seneng dong. Secara jalur snmptn gitu. Setelah
melalui beberapa tahap registrasi, aku ketemu sama anak-anak ilkom lainnya. Di meet
up pertama, nyaliku ciut. Mereka talk active semua, percaya diri semua, dan nyentrik
lah pokoknya. Beda banget sama aku yang seadanya. Ditambah lagi mereka suka
traveling kemana-mana dan dandan sana sini. Sedang aku selama ini cuma menghabiskan
waktu dengan baca-baca, hitung-hitungan, les sana sini. Boro-boro main, waktuku
abis buat belajar. Dari situ semakin minderlah aku. Sampe sekarang aku masih
berpikir aku salah jurusan. Kenapa aku ga sebaiknya di ilmu-ilmu eksak aja yang
sejurus sama penjurusanku waktu SMA. Walaupun tetep ga nyaman karena basicnya
aku suka begini. Nulis baca nulis baca walau tulisanku masih amatir. Dan
kebanyakan aku suka bacanya itu soal fiksi dan pinginnya nulis juga fiksi. Makanya
pingin masuk sastra buat ngembangin apa yang aku mau. Tapi Tuhan udah terlanjur nempatin aku disini mau
gimana lagi.
Di Ilkom tuh kamu bebas mau ngapain aja. Itu selalu aku
dengar dari kebanyakan orang yang udah merasakan bangku ilkom. Sampai saat ini
sih aku masih setuju. Karena emang di ilkom tuh banyak banget bidangnya nggak
terkecuali tulis menulis. Soalnya kita katanya juga bisa nulis naskah cerita
buat film atau yang lainnya. Oke aku seneng dong. Karena otomatis ada tempat
buat aku. Tapi..ada tapinya. Ini loh aku masih negatif banget sama temen-temenku.
Ya walaupun nggak semua. Cuma aku mikirnya biasakah aku bekerja sama dengan mereka.
Ketika suatu saat di kala itu aku dicuekin parah sama mereka-mereka yang jiwanya
duniawi banget. Aduh ga usah dibahas kayaknya. Males aku.
Dimasa-masa masuk perkuliahan dimana semuanya pada hunting
orang buat dijadikan teman. Aku pun begitu. Aku coba cari temen yang pas buat
aku yang sevisi dan misi. Walaupun bakal sulit. Dan jenggggg aku nggak bertemu.
Dan mungkin nggak akan. First, aku kenal A. Dia agak pendiem tapi sebenernya
enggak. Makanya aku dekatin biar imbang sama aku. Yes seneng dapat satu. Masih
inget banget saat itu, miris banget aku Cuma diem aja disaat yang lain
foto-foto. Ya iyalah itu bukan aku banget. Aku nggak suka begituan aku ga pede
aku pendek. Aku maunya kita sama-sama ke gramedia beli novel. Second, aku ketemu
sama B. Dia kayaknya baik juga. Dia yang deketin aku dulu. Aku accept dong
karena otomatis dia sejalan sama aku. Berhubung aku sudah berteman dengan si A,
maka aku kenalin juga si B sama si A. Bertemanlah kita bertiga. Tapi, suatu
saat mereka hanya sering jalan berdua tanpa aku. Yah aku paham sih. Si A yang
agak introvert pinginnya punya temen tuh satu aja. Dan dia pilih si B buat
dijadikan temen deket bukan aku. Yah, nggak jadi punya temen deket deh aku.
But, ngga papa. Aku bukan anak sekolahan kok. Aku mahasiswa kemana-mana udah
kuat kalau sendiri. Ketiga, aku bertemu dengan segerombolan anak sbm yang
anaknya gila jauh lebih fun banget dan biasa banget nggak hedon lah pokonya.
Total ada empat orang. Kita kenal dan
kita klop. Yah walaupun belom deket banget karna baru kenal. Ada 2 anak snm
juga yang deket sama aku. Mereka juga klop banget lah. Karena kami sama-sama
punya prinsip NO HEDON wkwk. Mereka sederhana dan aku suka.
Nah ini nih yang bikin aku nggak sreg juga sama jurusanku.
Banyak banget anak hedon. Bener-bener bertolak belakang banget sama aku. Aku
sedari kecil dididik untuk selalu tampil sederhana walaupun kami sekeluarga
bisa kalau mau tampil waw. Tapi ayahku sering bilang, bahwa kita hidup berdampingan
dengan banyak orang yang berada dibawah kita, so hormati mereka dengan cara tampil
membaur dengan mereka dan berkelakuan yang sederhana. Lagian aku punya banyak
teman yang nggak mampu. Ada diantara mereka yang bahkan berkerja sambil kuliah.
Jadi, aku udah biasa kalau tampil kalem-kalem tanpa hedon. Yang walaupun ngga
bisa memungkiri kalau aku juga ga menutup akses pergaulan. Aku juga
kadang-kadang hangout ke mall sama temen-temenku yang sanggup. Tapi paling Cuma
sekedar nonton sama jalan-jalan tanpa belanja. Apalagi karaoke. Aku ga suka
hingar bingar makanya kujauhi betul hal-hal macem itu. Apalagi selalu ingat sama
temanku yang ga punya. Mana bisa mereka kayak gini.
Dan anak ilkom justru cinta banget sama beginian. Ya ampun,
okelah mungkin aku harus mengorbankan pertemanan. Sedikit teman ga papa lah
yang penting sejalan. Itu lah prinsipku.
Jadi, berhubung aku udah terlanjur masuk jurusan ilkom ini,
maka ya harus dijalani dengan cinta. konsen aja di bidangku. Dan berusaha menikmati
apapun yang terjadi. Ini baru permulaan. Masih ada hal-hal lain yang bakal
terjadi selama tahun kedepan. Sekarang
fokus ke cita-citaku yang pingin menjadi seorang penulis dan public speaker
hebat. Semoga tercapai. Amiin.
Published September 25, 2016 by Eka Putriyana Widyastuti with 0 comment
Kenangan Sesorah pas Sma. Cah komunikasi kie yo kudu iso sesorah barang kok. po meneh wong jawa
Assalamuálaikum Wr.Wb
Dhumateng Bapak saha Ibu Guru ingkang
dahat kinurmatan
Dhumateng Bapak saha Ibu Dewan Juri
ingkang tansah kinurmatan
Saha para kanca ingkang tansah kula
tresnani
Langkung rumiyin, sumangga kita panjataken Puji lan
Syukur dhumateng Gusti ingkang maha kwaos, Ingkang sampun paring karahmatan ugi
paring hidayahipun, saingga ing dinten menika kita saget makempal manunggal ing
papan punika kanthi raharja nir ing sambikala.
Bapak saha Ibu ingkang tansah kula hormati, saha
para rencang ingkang kula tresnani
Wonten
ing dinten menika, kita sedaya nembe mengeti dinten lahiripun Raden Ajeng Kartini.
Pramila, sumangga kita sedaya tansah
mituladhani sosokipun RA Kartini ugi tansah ningali sosok sosok kartini
ing Zaman Globalisasi punika.
Para sedherek ingkang tansah kula tresnani
Kita mangertos bilih Raden Ajeng Kartini menika
minangka pejuang kaum wanita sampun paring kathah tuladha dhumateng sedaya kaum
wanita ing Indonesia. Sosokipun kartini ingkang luhur lan utama menika sampun ndongkrak nasibipun kaum wanita ing
jaman penjajahan. Rikala jaman panjajahan ingkang paring derita ugi paring
kasusahan kangge para kaum wanita, sampun dipun babas
tuntas kaliyan Raden Ajeng Kartini
Bapak Saha Ibu ingkang tansah kinurmatan, saha para
kanca ingkang tansah kula tresnani
“Habis
Gelap Terbitlah Terang” Perjuanganipun Raden Ajeng Kartini kangge mujudaken
emansipasi wanita, sampun paring kasil ingkang saestu sae. Awit wontenipun
emansipasi wanita ing jaman penjajahan, sampun paring kabebasan dhumateng para
wanita ing Indonesia kangge nggayuh menapa ingkang dipun impek-impekaken,
dipunidam-idamaken lan dipuncita-citakaken yaitu Pendidikan ingkang sae, kadudukan
ingkang sami kaliyan priya, uga saget nderek kegiatan-kegiatan ing maneka
warn.bidang lan sakpunanggalane
Para sedherek ingkang kula mulyakaken
Wonten
ing era globalisasi menika, Kabebasan
kangge para wanita kangge nggayuh menapa ingkang dipun idham-idhamaken saestu
sampun dipunginakaken para wanita Indonesia kanthi sae. Emansipasi ingkang
dipunperjuangaken ing jaman penjajahan sampun mboten perlu dipunperjuangaken
malehing jaman punika. Amargi, ing jaman punika, ing jaman Globalisasi, para
wanita sampun sami derajat, lan kedudukanipun kaliyan para piyantun kakung. Para
wanita sampun bebas milih menapa pedamelan ingkang dipunimpikaken ugi gadhah
tanggung jawab ingkang sami kaliyan priya. Sri Mulyani minangka menteri ekonomi
ingkang sampun nyelamataken negari saking krisis moneter jilid II, susi susanti
kang damel aruming negari saking prestasipun, Anggun C Sasmi ingkang sampun
sukses ing bidang musik, uga para wanita sakliyanipun ingkang sampun paring
bukti menawi kagungan derajat, kedudukan, prestasi lan tanggung jawab, ingkang
mboten kalah kaliyan priya.
Para bapak saha ibu ingkang tansah kula hormati....
Sampun
kathah sosok-sosok kartini modern ingkang gesang wonten ing zaman Globalisasi
punika ingkang gadhah maneka prestasi. Ananging para sedherek sedaya, perlu
dipu gatosaken, menawi dados sosok Kartini ing zaman Modern menika, mboten
namung nginggilaken prestasinipun lan kebebasanipun. Ananging uga kedah eling
kaliyan kodratipun minangka wanita ingkang dipuntitahaken kaliyan Gusti Ingkang
Maha Kwaos dados tiyang ingkang anggadahi sikap sae, alus, lembah manah, abdi dhateng keluarga saha luhur, utama lan Tundhuk dhateng Gusti ingkang maha
kwaos. Pramila para sedherek terutami tiyang putri, kita kedah nuladhani sosok
kartini , sumangga dados wanita modern ingkang berprestasi uga lembah manah,
becik tumindakipun lan sae agamanipun.
Cekap sementen atur kula, mbok bilih wonten lepat
ingkang kla sengaja utawi mboten kula sengaja, kula nyuwun agunging
pangapunten.
Wassalamu’alaikum WR. WB.
Selasa, 06 September 2016
Published September 06, 2016 by Eka Putriyana Widyastuti with 0 comment
Boneka Kecil
Echino
Ada
seorang lelaki yang tiba-tiba ingin boneka kecil. Aneh, bisa-bisanya dia ingin
bermain boneka kecil. Katanya dia dari dulu suka boneka kecil. Pernah punya
satu tapi sudah dibuang olehnya karena bosan. Dan sekarang dia ingin mencari
lagi.
Bertemulah
lelaki itu dengan mainan kesukaaanya itu. Senanglah hatinya. Kemudian dia mendekatiku
dan mengambilku. Dimainkannya aku berhari-hari tanpa bosan. Dibawa kesana kemari
dengan sembunyi-sembunyi karena malu. Hampir tiap malam dia menggenggamku di
tangannya yang besar. Kadang ia lempar-lempar. Kadang ia mengelusku pelan lalu
tiba tiba meremasku.
Pernah
suatu hari aku meminta untuk memperlihatkanku di depan teman-temannya. Tapi dia
tidak mau. Malu katanya. Cowok kok mainnya boneka kecil. Sakit hatiku saat itu.
Lalu aku bertanya padanya, apakah dia
ingin memiliki ku apa tidak. Ia menjawabnya tidak. Dia hanya ingin memainkanku.
Ibunya tak suka jika ia punya boneka.
Ketika
lelaki lain menghinaku boneka kecil, dia justru diam-diam menyukaiku. Pernah kutanya
kenapa. Dia jawab dia tidak tahu. Hanya sekedar suka. Kemudian dia terus memainkanku
tanpa henti hingga sekarang. Kudiamkan saja dia tanpa banyak bertanya lagi. Biarlah
senang hatinya.
Aku sang boneka kecil. Usiaku 18 tahun .Aku dibuat karena cinta. Telah lama
aku dimainkan. Kalau tidak dimainkan ya kadang dipajang. Atau bahkan didiamkan.
Kadang dilempar lempar. Tak ada yang ingin memilikiku. Aku sang boneka kecil. Ingin
dimiliki bukan hanya dimainkan.
Senin, 05 September 2016
Published September 05, 2016 by Eka Putriyana Widyastuti with 0 comment
Senin,
05 September 2016
Menjelang magrib yang dingin. Hujan tiba
tiba datang tepat disaat aku sedang mengisi perut laparku. Saat itu aku sedang
sendiri tanpa ada teman yang bersamaku. Sesekali Ibu pemilik warung makan yang
kusinggahi bercanda disela-sela suara hujan yang mulai menyamarkan deru suara
kami. Tawa terkadang mengalun dari mulut kami, membuat aku sedikit terhibur
setelah penat hari ini.
Inilah aku yang sekarang jauh dari
rumah dan hangatnya keluarga. Paradoks sekali hidupku jika disini. Memang benar
disini banyak orang. Tapi tetap aku tak bisa membohongi diri jika aku kesepian.
Banyak hal yang kulakukan disini sendiri. Yang tak pernah kulakukan sebelumnya
jika aku dirumah.
Kadang aku sering membayangkan
sesuatu yang gila. Berandai-andai seolah olah itu benar terjadi. Andai dia
disini. Bersamaku sekarang. Menjadi lelaki yang mengisi hari-hariku.
Aku hanya cewek yang tak punya
perasaan. Dengan lancangnya mencintaimu bertahun-tahun. Tanpa pernah berpikir bagaimana keadaanmu yang
tengah bersamanya. Menunggumu itu hal gila. Tapi aku masih melakukannya sampai
sekarang. Mencoba mengalihkan pandanganku ke lelaki lain, tapi aku gagal. Mereka
justru menyakitiku betubi-tubi. Bagaimana aku tidak kembali mencintaimu jika
begini.
Sabtu,
3 September 2016
Tepat menjelang magrib pula saat itu
aku melihatmu di Stasiun. Tepat disaat kamu memasuki kereta yang akan membawamu
pergi. Kemana lagi jika bukan ke tempat kamu menuntut ilmu. Bedanya saat itu
tidah turun hujan dan suasananya ramai. Apa daya aku tak bisa menyapamu. Aku selalu
kelu jika didepanmu. Sudahlah kubiarkan saja kamu pergi. Toh demi masa depanmu.
Siapa juga aku. I just your friend. Kamu pernah bilang padaku begitu.
Aku
pingin cerita banyak tentang kamu disini. Tapi aku takut jika kamu membacanya.
Sabtu, 03 September 2016
Published September 03, 2016 by Eka Putriyana Widyastuti with 0 comment
Melelahkan banget lah pokoknya. Dari pagi aku di kampus. Bayangkan! aku berangkat dari rumah dari pukul 05.00. masih petang. Orang-orang belum lalu lalang di jalan. Sepi banget. Plus dingin. Tapi untungnya ga kena macet di ring road. Jadi yang biasanya perjalananku itu satu setengah jam, hari ini cuma bisa ditempuh dalam waktu 1 jam.
Read More
Langganan:
Postingan (Atom)